Hananú!

Búkolla 

Einu sinni voru karl og kerling í koti sínu. Þau áttu einn son, en þeim fannst hann vera fáviti og þóttu ekkert vænt um hann.

Einnig fannst þeim alltaf vera vond lykt af honum.

Ekki voru fleiri í kotinu en þau þrjú, en eina kú áttu þau þó er búkolla hét.

Búkolla var hinn mesti kostagripur og mjólkaði á við þrjár meðalbeljur.

Karli og kerlingu fannst mikið til hennar koma og vildu allt gera fyrir beljuskjátuna.

Enda fannst þeim hún ævinlega lykta mjög vel.

Einhverntíman tókst Búkollu að komast á séns og lét barna sig.

Þegar kom að því að bera kálfinn þá sat kerling yfir henni á meðan hún náði sér sér eftir burðinn og slíkt.

Einhverntíman varð þó kerling að bregða sér á dolluna, en þegar hún sneri aftur þá var búkolla horfin.

Greip þá um sig mikil skelfing og örvænting á meðal hjónakornanna og þutu þau sem eldingar um allar trissur í leit að beljunni.

En alltaf komu þau beljulaus til baka.

Það var bara eins og búkolla hafi puðrast eithvað út í loftið. 

Eftir hvarf Búkollu voru þau skötuhjú vægast sagt stygg í skapi, og tóku það jafnan út á syni sínum, sem lyktaði alltaf jafn illa.

Loks kom að því að þau ráku hann á dyr.  Þau sögðu honum að drulla sér eithvað út á land og finna veslings búkollu, og láta ekki sjá sig aftur á bænum án hennar.

Kerling hafði til fyrir hann smá nesti og fann til fyrir hann skóræfla til skiptana. 

Með það lagði drengstaulinn af stað í leit að búkollu.

Karl og kerling sátu eftir í kotinu, ennþá að farast úr beljutengdum áhyggjum og streitu, en þeim fannst þó lyktin í kotinu hafa batnað til muna síðan drengstaulinn fór. 

Drengurinn kjagaði langa langa langa leið, en svo kom nú að því að hann varð pínu lúinn og ákvað því að setjast niður og hvíla sig smá.

Einnig fannst honum sem það væri alveg prýðilegt að bragða aðeins á nestinu, og gerði hann svo.

Eftir matinn leit hann eithvað út í loftið og hugsaði með sér að hann myndi aldrei finna helvítis beljuna.

Hann hafði hugsað sér að gefast upp og halda heim á leið, enda nestið búið, en þá varð honum hugsað til orða foreldra sinna, en þau vildu hann víst ekki beljulausan heim.

Varð hann þá sorgmæddur mjög, leit á sjóndeildarhringinn og kallaði.

?Baulaðu nú búkolla mín, ef þú ert einhverstaðar á lífi?

Ekki hafði hann sleppt orðinu þegar hann heyrði aumt baul úr fjarska.

Varð hann nú mjög hissa, því það var ekki fræðilegur möguleiki á því að búkolla hafi getað heyrt í honum úr þessari fjarlægt, því hann vissi sem var að hún var ekkert unglamb lengur, og eithvað farin að tapa heyrn.

Allavega virtist hún aldrei heyra í honum þegar hann var að rembast við að kalla hana heim í fjós eftir daginn.

?Kannski er þetta einhver önnur belja sem heitir líka búkolla? hugaði hann með sér.

Engu að síður þá arkaði hann af stað aftur, og gekk í átt að búkollu, eða hvaða belja þetta var nú annars.

Eftir langa langa göngu var hann nú orðin frekar þreyttur. Ákvað hann því að hlamma sér á rassinn aftur og jafnvel bíta í nestið sitt.

Eftir matinn þá stóð hann upp og ætlaði að arka af stað aftur, þegar honum datt í hug að prufa að kalla aftur í beljuskjátuna.

?Baulaðu nú búkolla mín? kallaði hann ? ef þú ert einhverstaðar á lífi?.

Aftur heyrði hann baulað, og öllu nær í þetta sinn.

Fannst honum baulið hljóma mjög kunnuglega í eyrum.

Fannst honum mjög líklegt að þetta væri þeirra Búkolla, því hún var með  vott af írskum hreim, og varla voru fleiri en ein belja í sveitinni með slíka sérvisku í gangi. 

Enn skondraði drengstaulinn af stað, og öllu ákveðnar núna en áður þar sem hann var núna viss um að ferðin færi brátt að taka enda.

Brátt kom hann að klett einum, stórum og miklum.

Hann ákvað að ganga upp á klettinn og setjast þar niður og borða restina af nestinu, nota svo útsýnið af klettinum til að finna blessaða beljuna.

Hissa varð hann þó þegar hann teygði sig ofan í pokan sinn til að ná í nestið sitt, en fann ekki neitt.

Þá mundi hann eftir því að hann var gráðugt svín, því hann kláraði allt nestið í síðasta stoppi.

Núna átti hann bara skóræflana eftir sem kerlingin hafði látið hann fá.

Eftir að hann var búinn að borða skóna þá stóð hann upp og kallaði á Búkollu enn einu sinni.

?Baulaðu nú Búkolla mín ef þú ert einhverstaðar á lífi?. 

Enn heyrði hann baulað, en í þetta skipti kom baulið úr klettinum sem hann stóð uppá.

Varð drengnum þá ljóst að einhvernvegin hafði Beljan álpast inn um hellisop á klettinum og ekki ratað út aftur.

Létti honum nú mjög, og stökk hann niður í leit að opinu á hellinum. 

Ekki þurfti hann að leita lengi því innan skamms gekk hann fram á risastórt op í klettinn, og þaðan lágu göng sem virtust liggja lengst ofan í jörðina.

Ekki var hann búinn að ganga langt inn göngin er hann skall á einhverju mjúku, enda sá hann ekki baun.

Eftir smá þreif þá fann hann að þetta var belja sem hann gekk á, og að öllum líkindum Búkolla því það var miklu betri lykt af þessari belju heldur en var af honum sjálfum.

Eftir skamma stund þá var hann kominn út úr myrkrinu aftur með beljuna í eftridragi.

 Þegar ljósið skall á kúnni þá kom andlit Búkollu í ljós og brutust þá út mikil fagnaðarlæti á meðal stráksins. 

Innan skamms þá voru þau tvö lögð af stað heim á leið, og var drengurinn fullur tilhlökkunar og gleði.

Ekkert gat skyggt á gleði stráksa lengi vel.

Ekki fyrr en hann slysaðist til að líta aftur fyrir sig, því þar sá hann sér til skelfingar að óhemju stór kerling arkaði á eftir honum með reiðisvip.

Og við hlið hennar var ennþá stærri og reiðari kerling með ennþá stærri og reiðari svip.

Drengnum varð strax ljóst að hérna voru tröllskessur á ferð, og það voru vafalaust þær sem bjuggu í hellinum stóra, og einhvernvegin hafði þeim tekist að laumast heim að kotinu þeirra, svona rétt á meðan móðir hans sat á kamrinum, og stolið Búkollu mjög hljóðlega.

Þær voru greinilega stórgóðir þjófar og laumupúkar, en þær voru líka mjög stórstígar og það var deginum ljósara að þær myndu ná þeim innan skamms ef ekkert yrði að gert, og tröllskessur voru ekki vanar því að borða ekki unga drengi þegar þær náðu þeim.

Skelfingu lostinn þá sneri hann sér að Búkollu.

?Hvað eigum við nú að gera Búkolla mín?? spurði hann.

Sekúndu seinna leið næstum því yfir hann.

?Taktu hár úr hala mínum og legðu það á jörðina? sagði Búkolla.

Drengurinn gerði nákvæmlega það sem allir menn gera þegar þeir sjá og heyra belju tala í fyrsta skiptið.

Hann sagði ?HUH!!? og fór að spekúlera í því hver ósköpin hefðu eiginlega verið í þessum blessuðu skóm sem hann át.

 En fljótlega þá áttaði hann sig á því að hann hafði engan tíma til að trúa þessu ekki, og hvað þá að efast um geðheilsu sína, því það tekur venjulega smá stund.

Hann sleit því hár úr halanum á beljuni og lagði það á jörðina.

Svo starði hann bara í forundran því Beljan sneri hausnum að hárinu og sagði:

?Legg ég á og mæli ég um að þú verður að svo stórri móðu að engin komist yfir hana nema fuglinn fljúgandi?

Ekki var strákurin búinn að spá lengi í því hver djöfullinn ?Móða? væri þegar hann sá það, því óðar birtist við fætur þeirra svo stórt stöðuvatn að það hálfa hefði verið feikinóg.
Það var svo stórt að hann rétt svo sá í skessurnar hinumegin, sem honum fannst skrítið því hann var viss um að þær voru komnar miklu nær rétt áðan.

Svo rann það upp fyrir honum að ekki var nóg með það að Búkolla kynni að tala, heldur var hún ramm göldrótt.
Hún sagði hárinu að breytast í stöðuvatn og hárið hlýddi.

Stórfurðulegt...

Allt í einu byrjaði stöðuvatnið að minnka töluvert.

Þá sá hann að skessurnar höfðu sótt risastórt naut sem var í óðaönn að drekka vatnið, og gekk verkið hratt.

Ruku þau Búkolla því af stað aftur því ekki leið á löngu uns nautið var búið að drekka allt stöðuvatnið, og fannst stráknum nokkuð til þess koma því vatnið var vægast sagt í stærra lagi.

Aftur voru skessurnar farnar að draga á þau á hlaupunum því þær voru svo stórstígar, enda ekki búnar að borða skóna sína eins og sumir.

?Hvað eigum við nú að gera Búkolla mín?? spurði hann beljuna, og varð svo alveg jafn hissa og áður þegar beljan svaraði.

?Taktu hár úr hala mínum og legðu það á jörðina?

Hann sleit engu að síður hárið úr halanum og lagði það á jörðina.

?Legg ég á og mæli ég um að þú verður að svo stóru báli að engin komist yfir það nema fuglinn fljúgandi.?

Umsvifalaust breyttist hárið í bál sem var svo stórt að fuglinn fljúgandi þyrfti að vera soldið vitlaus til að reyna að fljúga yfir það.

Óðara hlupu strákurinn og beljan af stað aftur, ekki af því að þau voru svo hrædd við skessurnar, heldur vegna þess að þeim var ofboðslega ofboðslega heitt.

En ekki voru þau búin að hlaupa ýkja langt þegar þeim snarkólnaði allt í einu og þau heyrðu mikið og hátt snark.

Þegar þau litu við sáu þau að nautið risavaxna var mætt á ný og var að míga stöðuvatninu sem það drakk, á eldinn.

Og hann átti greinilega akkúrat nógu mikið piss á eldin því rétt áður en hann hætti þá var bálið slökknað. 

En á ný voru þau hrakin á flótta undan skessunum, og drengurinn sá í hendi sér að þær myndu ná þeim innan skamms.

?Taktu hár úr hala mínum? byrjaði Búkolla, en var alltof sein því strákurinn var fyrir löngu búinn að því og það var nánast farið að rykfalla á jörðinni.

?Legg ég á og mæli ég um að þú verður að svo stóru fjalli að engin kemst yfir það nema fuglinn fljúgandi? sagði Búkolla, og við það spratt upp einmitt svo stórt fjall að það var ekki nokkur leið fyrir nokkra lífveru að komast yfir það.

Ekki einu sinni fuglinn fljúgandi lagði í það, enda var hann ennþá í áfallahjálp því hann, í heimsku sinni, reyndi að fljúga yfir eldinn rétt áðan. 

En skessurnar voru ekki af baki dottnar.

Sú minni skondraði í snarheitum heim í hellin og kom til baka með svo stóran bor að hún bar hann varla.

Sú stóra tók tafarlaust til við að bora í gegnum fjallið, og ekki leið á löngu uns að hún var komin með hann í gegn.

Ekki var hún fyrr búin að draga borin aftur úr en hún var byrjuð að troðast í gegn, og á tímabili leit út fyrir að hún væri að ná í gegn, og með það í skottið á stráknum og Búkollu.

En rétt áður en það gerðist þá sá stráksi að hún saup hveljur og tók fyrir nefið á sér og reyndi að snúa við.

Við það þá festist hún í gatinu og gat ekki með nokkru móti losað sig.

Lét hún þá frá sér þetta líka litla reiðiöskur, enda voru þetta í meira lagi pirrandi aðstæður.

Þarna þufti hún svo að húka í þrjátíuogsjö mínútur, en þá kom sólin upp og skein á stóru tána hennar, sem stóð ennþá út úr gatinu hinumegin, og varð skessan þá tafarlaust að steini, enda hafði hún ekki um mikið annað að velja.

Litla skessan sneri þá við og hélt heim ásamt nautinu stóra, sem kvartaði yfir því að vera þyrst.

Venjulega þá hefði drengurinn líka haldið heim á leið, enda hafði leiðangurinn borið árangur og nokkuð ljóst að karl og kerling myndu fagna heimkomu beljunar gríðarlega.

En hann vissi sem víst að þau myndu nú ekki fagna honum jafn mikið, þannig að hann ákvað að halda eithvað út í buskan á vit ævintýrana.

Hann átti göldrótta kú, hvað gat  mögulega klikkað.

Tveimur dögum seinna hitti hann mjög sannfærandi sölumann, sem narraði hann til þess að skipta á sléttu á Búkollu og lítilli grænni baun.